Czasami sobie myślę, że ja naprawdę muszę być bardzo zepsuty od środka. W całym tym bagnie trzyma mnie nie tylko moje własne wygodnictwo, ale także częściowy brak zasad moralnych. Co najgorsze, pomimo tego, że zdaję sobie sprawę, że nie robię niczego dobrego, wolę mieć pieniądze w portfelu niż czyste sumienie. Ja jestem złym człowiekiem. A przynajmniej amoralnym.

Wczoraj miałem dzień wolny od klientów. Chcąc zachłysnąć się chociaż trochę światem wolnym od wszelkiej maści kretynów, naciągaczy, zdradzających swoje żony kryptogejów i innych ludzi, których w moim życiu ostatnio za dużo, umówiłem się na kawę z R. R. jest moim niedoszłym klientem. Aktualnie się przyjaźnimy, bo z naszej umowy o dzieło nic nie wyszło. Poznałem go około rok temu, gdy to jeden z jego znajomych mu mnie polecił. Pamiętam gdy odebrałem od niego telefon, a w słuchawce usłyszałem głos, który wydał mi się należeć do totalnej ciapy. Jąkając się, jakoś udało mu się umówić ze mną na spotkanie. Nigdy do niczego między nami nie doszło. Na pierwszym i ostatnim tak aranżowanym spotkaniu zamiast zabrać się za to, za co miał mi na koniec zapłacić niemałą sumkę pieniędzy, poczęstował mnie herbatą, a potem zaczął opowiadać historię swojego życia. Na początku nawet mnie to ujęło, jednak szybko to uczucie zastąpiło politowanie i współczucie. Podczas gdy zdecydowana większość moich klientów mogłaby z powodzeniem popełnić samobójstwo skacząc z własnego ego na swoje IQ, R. okazał się być zupełnie inny. Chłopak miał ciężkie dzieciństwo, życie naprawdę dało mu w kość i dopiero od niedawna zaczął coś z niego czerpać. Pomimo tego, że ma w zanadrzu naprawdę niezłe CV, dość doświadczenia, zapału i zdolności aby wyrolować niejednego krawaciarza z ciepłej dyrektorskiej posadki, tkwi wciąż na marnym stołku, zgarniając lekko powyżej średniej krajowej.
Towarzystwo R. zawsze działało na mnie kojąco. Przebywając z nim można naprawdę poczuć, że ludzie wcale nie są aż tak beznadziejni i myślący tylko o własnych czterech literach, a świat nie jest aż tak  ponury i przygnębiający jak się wydaje. Szkoda, że tak mało jest takich osób wśród ludzi, między którymi przyszło mi się obracać. Naprawdę. Człowiek może być mądry, ale ludzie są głupi.

W ciągu kilku dni dostałem całkiem dużo propozycji. Na początek umówiłem się z facetem po 30., który wydawał się być w miarę na poziomie i do tego był całkiem przystojny. Następnego dnia miałem do niego przyjechać. Nie zgodziłem się na spotkanie u mnie.
W nocy nie mogłem zasnąć, myśląc o tym co ma być następnego dnia. Ciągle się wahałem, jednak obawa przed powrotem do rodzinnego miasteczka i przyznaniem się do porażki okazała się być większa.
Następnego dnia po południu wziąłem prysznic, wsiadłem do autobusu i pojechałem do mojego pierwszego klienta. Mieszkał w dość sporym domu z ładnym, zadbanym ogródkiem. Zadzwoniłem do drzwi. Po dłuższej chwili drzwi otworzył mi facet ze zdjęcia, uśmiechając się do mnie pokazując swoje równe i białe zęby. Przedstawił się imieniem M. Zaprosił mnie do środka, kazał usiąść w salonie i się rozgościć, po czym zaproponował mi coś do picia. Zestresowany poprosiłem o coś mocniejszego. Na podłodze zobaczyłem zabawki dziecka, po czym moje oczy zaczęły wędrować po półkach. Stało na nich mnóstwo rodzinnych fotografii, z których wynikało, że M. jest na pozór wzorowym mężem i ojcem.
Po krótszej rozmowie dowiedziałem się, że ma trzyletnią córkę i kochającą żonę. M. klepnął mnie po ramieniu mówiąc, że wystarczy tej gadki i ręką wskazał mi sypialnię. Kazał mi położyć się na łóżku, po czym rzucił się na mnie jak wygłodniałe zwierzę. Po wszystkim zaproponował mi wspólną kolację na mieście. Zgodziłem się, bo w końcu to była moja nowa praca. M. zabrał mnie do eleganckiej restauracji w centrum. W trakcie kolacji opowiadał mi o swojej pracy, o rodzinie i o tym jak ciężko jest mu się odnaleźć w codziennym życiu. M. wydał mi się być wartościowym facetem, który niefortunnie wybrał w życiu drogę, która nie była dla niego.
Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że M. był jednym z moich najlepszych i najsympatyczniejszych klientów. Do dziś się ze mną umawia, czasem jedynie po to, żeby porozmawiać, lub żeby poczuć dotyk męskiego ramienia.
Od tamtego czasu minęły prawie dwa lata. Nie raz chciałem z tym wszystkim zerwać, jednak za każdym razem do tego wracałem. W przeciągu dwóch lat zarobiłem na dobry samochód, stać mnie na wynajmowanie mieszkania w dobrej dzielnicy, a także jestem w stanie pomagać mojej matce, która tkwi w małym miasteczku bez perspektyw. Codziennie przed zaśnięciem powtarzam sobie, że to był ostatni raz. Że kończę z tym życiem i zaczynam coś od początku. Jednak rano budzę się, dostaję telefon od jednego z moich klientów i wszystko toczy się dalej.